Het eeuwige licht

Er is één nummer dat ik altijd op mijn telefoon en mp3 speler heb staan. Het is zo’n nummer dat ik gebruik als benchmark als ik een nieuwe koptelefoon, MP3 speler, of geluidsinstallatie heb. Ik luister het nummer om de equalizer in te stellen, tijdens het hardlopen en voordat ik ga slapen. Het nummer is al wat jaartjes oud (1995) maar het staat voor mijn jeugd en roept altijd herinneringen op.

Op een vrijdag avond, ergens in de jaren 90 ging ik met een paar vrienden naar een klein kroegje. Er zaten niet heel veel mensen in het kroegje, iedereen maakte een praatje met elkaar en de sfeer was goed. Een van mijn vrienden vroeg aan de barman of hij een bepaalde CD wilde opzetten, Trancemaster 11, cd 2. We zaten al een tijdje dus helemaal nuchter waren we niet en bij het 2e nummer gebeurde er iets. Alle gesprekken verstomden en we luisterden allemaal naar de klanken die uit de speakers kwamen. Zo apart, ik werd zo rustig en gelukkig van dit nummer en ik weet zeker dat iedereen in het kroegje hetzelfde voelde. Het was een hele aparte ervaring.

Het nummer bouwt heel langzaam op, een bassdrum en een gedompte melodie die heel rustig aanzwelt. Heel langzaam komt er een met echo gevulde hi-hat bij. Halverwege het nummer verteld een man met een Iers accent een verhaal over het eeuwige licht ‘going towards the eternal light’. Het nummer duurt een minuut of 10 en ik vergeet het gevoel tijdens deze 10 minuten in dat kroegje nooit meer.

De dag erna ben ik op zoek gegaan naar deze cd en ik vond hem bij Boedisque in Amsterdam.

Eternal light, Microwave prince